Bir Müslümanın aybını meydana çıkarmaya çalışmak çok kötüdür ve şiddetli azâba sebep olur. Onun için kimsenin gizli hâllerini araştırmamalıdır. Peygamber efendimiz buyurdu ki:
  (Mîrâc gecesi birtakım insanlar gördüm ki, çok fecî’ ve elîm bir şekilde kendi kendilerine azap ederler. Cebrâîl aleyhisselâma sordum ki; “Yâ Cebrâîl, bunların günâhı nedir? Niçin böyle kendi kendilerine azap ederler?” Cebrâîl aleyhisselâm dedi ki: “Bunlar başkalarının ayıplarını meydana çıkaranlardır.”)
  Mûsâ aleyhisselâm, Tûr-i Sînâ’da, (Yâ Rabbî! Başkalarının ayıplarını meydana çıkaranların cezâsı nedir?) diye suâl edince, Allahü teâlâ buyurdu ki:
  (Tevbesiz giderlerse, yerleri Cehennemdir.)

  Sultan II. Beyazıt Hân, İstanbul’da 1501-1505 yılları arasında yaptırdığı câminin açılışında hazır bulundu. Muhyiddin Mehmet Çelebi’ye vaaz ettirdi. Pâdişah ilân ettirdi ki; “Her kim ki, ömründe ikindi ve akşam namazlarının sünnetini hiç eksiksiz kılmışsa, şu mübârek vakitte o kimse imâm olsun!” Cemâatin içinden hiç böyle bir kimse çıkmadı. Pâdişah mecbur kalıp buyurdu ki:
  “Elhamdülillah! Biz seferde ve barış zamanında hiçbir vakit sünnet namazlarını terk etmedik.” 
  Bunun üzerine, bizzat imam olarak namazı kıldırdı. Bu açılışta; ilim, edep ve vekar sâhibi bir zat olan Baba Yûsuf-i Sivrihisâri de namazdan sonra kürsüye çıkıp öyle tesirli bir vaaz etti ki, Pâdişah ve cemaat çok memnun kaldı. Dışarıda dinleyen hıristiyanlara bile tesir etti ki, 3 kişi Müslüman oldu.
                                                                                  Osmanlı Târihi Ansiklopedisi: (2/30)

Takvimimizde her şehir için gösterilen Kıble Saati vaktinde, Güneş'e doğru dönen kimse, Kâbe yönüne dönmüş ve o yerin kıblesini bulmuş olur.