Ölen bir yakını için, gözyaşı ile ağlamak câizdir. Sesli ağlamak ise, ölüye azap verir.

Hadîs-i şerîflerde buyuruldu ki:

“Aile efradının [sesli] ağlaması ile ölü azap görür.”

“Sakın bir ölünün ardından bağırıp çağırmayın! Bu câhiliyet devrinin âdetlerinden-dir.”

“Bağrılıp dövünüldüğü nisbette, ölü azap görür.”

“Ölü için yüzünü tırmalayan, yakasını yırtan ve kendisinin de helâk olmasını isteyen kadına Allah lânet etsin!”

“Bir yakını ölünce, saçını başını yolandan, yüksek sesle ağlayandan, yüzünü gözünü tırmalayandan ve elbisesini yırtandan uzağım.”

Böyle yapmayıp da, ölüye şefkat ve merhametinden dolayı sessizce, gözyaşı dökerek ağlamak câizdir. Çünkü Peygamber efendimiz, oğlu vefât edince, gözyaşı ile ağladı. Bunun sebebini soranlara,

“Merhametimden ağlıyorum. Gözden yaş akar, gönül mahzun olur. Ama biz, Rabbi-mizin râzı olmadığı bir şey söylemeyiz. Ey İbrahim, biz senin ayrılığın ile çok mahzunuz, üzgünüz.” buyurdu.

 I. Cihan Harbi'nin kaybından ve İstanbul'un işgâlinden sonra, Anadolu'da mukâvemet hareketleri başladı. Mustafa Kemal Paşa da ordu müfettişi vazîfesi ile Anadolu'ya gönderildi. İstanbul'dan ayrılarak, 19 Mayıs 1919'da Samsun'a çıktı. 28 Mayıs’ta Havza’ya geldi. Burada üst kademede bulunanlara ve bütün komutanlara gizli bir genelge yayınlayarak işgâl karşısında Türk Milletini bütünleşmeye çağırdı. Buradan Amasya’ya geçti. 21-22 Haziran gecesi Amasya Tamîmi ile Türk Milletini birlik ve bütünlüğe davet etti. 23 Temmuz’da Erzurum, 4 Eylül’de Sivas Kongrelerine katıldı. Böylece Anadolu’da İstiklâl hareketleri başladı.

20.6.1938 tarih ve 3466 sayılı kanunla 19 Mayıs günü, Gençlik ve Spor Bayramı olarak kabul edildi. 1981 yılında ise, çıkarılan yeni bir kanunla Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı olarak değiştirildi.