Bir kişinin ayıbını, onu kötülemek için arkasından söylemek, gıybet olur. Gıybet, harâmdır. Dinleyen, o kimseyi tanımıyorsa, gıybet olmaz. Gıybet olunan kimse bunu işitirse, üzülür. Bedeninde, nesebinde, ahlâkında, işinde, sözünde, dîninde, dünyâsında, hattâ elbisesinde, evinde, eşyasında bulunan bir kusûr, arkasından söylendiği zamân, bunu işitince üzülürse, gıybet olur. Kapalı söylemek, işâret ile, hareket ile bildirmek, yazı ile bildirmek de, hep söylemek gibi gıybettir. Bir müslümânın günâhı ve kusûru söylendikte, “Elhamdülillâh biz böyle değiliz.” demek gıybetin en kötüsü olur. Birisinden bahs edilirken, “Elhamdülillâh, Allah, bizi hayâsız yapmadı.” gibi, onu kötülemek, çok çirkin gıybet olur. “Falanca kimse çok iyidir, ibâdette şu kusûru olmasa, dahâ iyi olurdu.” demek, gıybet olur. Hucurât sûresinde, Birbirinizi gıybet etmeyiniz! buyuruldu. Gıybet, adam çekiştirmek demektir. “Birisini gıybet etmek, ölmüş insanın etini yimek gibi olur.” buyuruldu. Hadîs-i şerîfte, Kıyâmet günü, bir kimsenin sevâb defteri açılır. Yâ Rabbî! Dünyâda iken, şu ibâdetleri yapmıştım. Sahîfede bunlar yazılı değil, der. Onlar, defterinden silindi, gıybet ettiklerinin defterlerine yazıldı denir. buyuruldu.    İslâm Ahlâkı S. 111

23 Nisan 1920'de Türkiye Büyük Millet Meclisi açılmıştı. T.B.M.M. 18 Mart 1920'de Misâk-ı Millî'yi kabûl edip, İstanbul'da son toplantısını yapan Osmanlı Mebûsan Meclisi'nin, Ankara'ya gelebilen üyeleri ile, yeni seçilen üyelerden meydana gelmişti.

Açılışı Cumâ gününe tesâdüf ettirilen meclisin üyeleri, Hacı Bayram Câmii'nde Cumâ namazını kıldıktan sonra, hayvanlar kesilerek, duâ ve tekbirlerle, meclis binâsına gelmişler ve ilk toplantısını yapmışlardı.