Körfez Savaşı sırasında bir geceyarısı. 24’ten sonraki telefonları ya felâket habercisi diye yahut dalga diye algılarım. Ahizeyi kaptım: “Ben Turgut Özal.”

Gayriihtiyârî “Ben de Fâtih Sultan Mehmet” dedim. Aaa, gerçekten o.

- “Mim Kemal, Musul-Kürdistan Sorunu kitabını bitirdim.” Diye başlayan bir konuşma. Satır satır okumuş. Doçentlik jürisi gibi. “Bu noktayı açar mısın?” tarzında açıklama beklentileri. Sonunda net bir ricâ:
- Biz Musul’a girecek olsak, girmek ve orada kalmak için târihi argümanları, hukuki dayanaklarıyle birlikte bana yazar mısın?

- Efendim, ben sorumluluk almasam. Devletin âli menfaatleri. Hani benim kitabıma dayanarak, Dışişleri hazırlasa.
- Olmaz. Onlar beceremezler!..
Baktım, olacak gibi değil.
- O zaman ben seçenekleri, muhtemel tepkileriyle işleyerek size bir think-tank raporu (analizi) hazırlayayım.
- Yalnız, uzatma, 4 sayfayı geçme!
- Hay hay! Ne zamana?
- 4 saatte elimde olsun. Faksım şu.
- Buyrun işte. 300-500 sayfayı 4’e indir. Fikrî açılımlarını koy.

Yazıyı istediği zamanda gönderdim. Yabancı basının da o rapordan alıntılar yaptığını biliyorum.
Kıssadan hisse: Özal buydu. Kendisini eleştiren adamdan bile yararlanırdı.

Mim Kemal Öke Türkiye  Gazetesi 22.2.98

Türkiye Cumhuriyeti'nin 8. Cumhurbaşkanı Turgut Özal, Orta Asya’ya yaptığı geziden döndükten sonra, 17 Nisan 1993'te kalp krizi neticesinde vefât etti. Vefâtı, hem iç, hem de dış dünyada büyük bir üzüntüye sebep oldu. Cenâze namazı, önce Ankara Kocatepe Câmii'nde büyük bir kalabalıkla kılındıktan sonra, 22 Nisan 1993 Perşembe günü de, İstanbul’da Fâtih Câmii'nde kılındı. Adnan Menderes'in Topkapı’daki Anıt Mezarı'nın batısında yapılan kabre defnedildi. Cenâzesine yüzbinlerce kişi katıldı. Kabri, 17 Nisan 1998 tarihinde anıt mezar hâline getirildi.