HATIRA - DENİZDEN ÇANKAYA'YA

Sıcak bir yaz günüydü. Boğaz’da denize atlamış, yüzüyordum. Tam suyun keyfini çıkaracakken, bir telefonum olduğunu söylediler. Gazetecinin zamanı belli olmuyordu. Telefonu elime aldığımda baktım, karşımda Cumhurbaşkanı Özal. O kadife sesiyle sordu:

- Mehmet, ne yapıyorsun?
- Şu an denizde yüzüyorum efendim.
- Deli misin? Denizde yüzme zamanı mı? Burada, çok önemli şeyler oluyor.

O günleri hatırlayacaksınız. Irak Kuveyt’i işgal etmiş. Dünyanın gündemi bir anda savaşa endekslenmiş. Birleşmiş milletler olaya müdâhale konumuna gelmiş. Herkes düğmeye basılacak anı bekliyor. Rahmetli Özal’ın yine samimi sözleri hâlen kulaklarımdadır:

- Hemen atla buraya gel! Ben burda kendimi çok yalnız hissediyorum. Etrafımdakilere birşeyler anlatmak istiyorum, ama kimse beni anlamıyor. Derdimi, anlatacak kimse bulamıyorum.
- Peki efendim, derhâl geliyorum.
Doğru havaalanına gittim. Köşk’e vardığımda zâten görevlilere haber vermiş, hemen beni içeri aldılar.
- Hayırdır Cumhurbaşkanım, ne oldu ne var?
- Bak Mehmet! Şu olay, 2. Dünya savaşından sonra en önemli olaydır. Haritalar değişecek. Ama ben bunu bürokratlara anlatıyorum, politikacılara anlatıyorum. Hepsi sıradan bir olay gibi görüyorlar. “Saddam kaybeder, Sovyetler müdâhale eder” gibi hep klasik şeyler düşünüyorlar. Hâlbuki, dünyanın gözü buraya odaklanmış. Kendini yeni durumlara göre ayarlayan yok. Alışılmış düzeni savunuyorlar hep.
- Efendim mâdem öyle, siz de bana yardımcı olun! Mesleğime yardım edin! Açayım masaya teybi. Ben sorayım, siz anlatın! Yeni dünyanın yeni beklentilerini gazetede tefrika edelim.
Kabul etti teklifimi. Bir ülkenin Cumhurbaşkanının, çok önemli bir duygusunu düşüncesini, bir gazeteci olarak, yalnızlığını benimle paylaşmak istemesi, beni hem sevindirmiş, hem çok duygulandırmıştı. Bu hâtıranın, mesleğimde gerçekten müstesnâ bir yeri vardır.

Türkiye  Gazetesi, 11.08.97