Allahü teâlâ rızkı gökten göndermektedir. Bunu âyet-i kerîmeler ve hadîs-i şerîfler açıkça haber veriyor. Bugün fen adamları, bu hakîkati anlamaya başlamıştır. Yağmurlu havalarda, şimşekler sebebi ile, havanın azot gazı, oksijen gazı ile birleşerek, azot monoksit denilen, renksiz gaz hâsıl oluyor.

Bu gaz havâda serbest hâlde kalamaz. Tekrâr oksijenle birleşerek azot dioksit hâline dönüyor. Turuncu renkli ve boğucu olan bu gaz da, havâdaki su buhârı ile birleşerek, nitrik asit teşekkül ediyor.

Yine şimşeklerin te’sîri ile havâdaki su buhârının parçalanmasından serbest hâle geçen hidrojen gazı da, havanın azotu ile birleşerek amonyak gazı hâsıl oluyor ki, bu gaz, o esnâda hâsıl olan nitrat asiti ve havâda zâten mevcût olan karbon dioksit gazı ile birleşerek amonyum nitrat ve amonyum karbonat tuzları meydâna geliyor.

Bu iki tuz, diğer bütün alkali mâdenlerin tuzları gibi, suda eridiğinden, yağmurla toprağa iner. Toprak, bu maddeleri kalsiyum nitrat hâline çevirerek, nebâtlara verir. Bitkiler, bu tuzları albüminli proteinlere çevirir. Proteinler, bitkiden,  ot yiyen hayvanlara ve insanlara geçer.

İnsanlar, bitkilerden ve ot yiyen hayvanlardan bunu alır. Bu maddeler insanların ve hayvanların hücrelerinin yapı taşıdır.

Yağmur suları vâsıtası ile toprağa, her sene 400 milyon tondan fazla hava azotunun gelerek, gıdâ hâline döndüğü bugün hesap edilebilmiştir.

Güvercinle şahin arkadaş olmuşlar. Bir gün gözlerini uzaklara diken şahin; “Ben, demiş 500 metre ilerdeki bir buğday tanesini görüyorum.” İkisi birlikte pırr diye havalanmışlar. Tam buğdayın üstüne gelince pike yapmış ve pat kapmış. Şahin buğdayı kapmış kapmasına ama, gagasını da avcının kurduğu tuzağa kaptırmış. Şahin çırpınırken güvercin acıyarak; “Buğdayı görüp de tuzağı görmeyen gözü ne yapayım?” diye söylenmiş.