Do­ku­zun­cu asır­da, ye­ti­şen ev­li­yâ­dan,

Bi­ri da­hî “Mu­ham­med Sü­rey­mî”dir o za­man.
 

Birgün bi­ri ge­le­rek, bu ve­lî­nin ya­nı­na,

De­di ki: “Bir der­dim var, yar­dım et lüt­fen ba­na.”
 

Der­di de, bir ka­dın­la, ev­len­mek is­ti­yor­du,

Ka­dın ise ak­si­ne, bu­nu is­te­mi­yor­du.
 

Gös­te­rip bir oda­yı, ona o mü­bâ­rek zat,

Bu­yur­du ki: “Şu­ra­ya gir ve ka­pı­yı ka­pat.
 

O ka­dı­nın is­mi­ni, söy­le de­vam üze­re,

Mu­râ­dın tez za­man­da, hâ­sıl olur bu ke­re.”
 

O kim­se “Pe­ki” de­yip, oda­ya gir­di nâ­çar,

O ka­dı­nın is­mi­ni, söy­le­di tek­rar tek­rar.

Bir­kaç gün geç­miş­ti ki, hâ­di­se üze­rin­den,

O ka­dın birgün ge­lip, ka­pı­yı çal­dı bir­den.
 

De­di ki: “Ben fa­lan­ca, ka­dı­nım, be­ni din­le,

Bil ki ben, ev­len­me­ye, râ­zı ol­dum se­nin­le.”
 

O an­da o kim­se­ye, eriş­ti bir hi­dâ­yet,

Ka­dın­la gö­rüş­me­yip, tek­li­fi­ni et­ti ret.
 

Dü­şün­dü ki: “Bir ki­şi, se­ver­se bi­ri­si­ni,

Mâ­dem ki ka­vu­şu­yor, çok söy­ler­se is­mi­ni.
 

Öy­ley­se in­san­lar­la, uğ­raş­ma­ğa ne ge­rek,

Rab­bi­me ka­vu­şu­rum, is­mi­ni söy­le­ye­rek.”
 

O gün­den itibaren, o ki­şi gün­düz ge­ce,

“Al­la­hın zik­ri” ile, velî ol­du böy­le­ce.