Hasib Yılanlıoğlu Kastamonu’nun 90 yıllık târihinin en önemli şahitlerinden biri. Güçlü bir hâfızası, doğruluklardan sapmayan sağlam bir şahsiyeti var. Birgün bana dedi ki:

“... Ankara buraya bir vâli gönderdi. O yıllarda Kastamonu’da tamâmen vakıf eseri olan 44 câmimiz vardı. Vâli, câmilerimizden 33 tanesini satışa çıkardı. Biz, kendi paramızla yaptığımız câmimizi, devletten kendi paramızla yeniden satın aldık ve onu ibâdete açık tuttuk. Yâni, başkaları gibi, câmiyi yıkıp yerine ev yapmadık, bahçemize katmadık.

Vâlimiz, 33 câmimizi satmakla kalmadı. Harf inkılâbı yapılır yapılmaz vâlimize de gün doğdu. Bir yandan, câmilerimizdeki, medreselerimizdeki eski Türkçe ile yazılmış kitapları alel-acele toplattırıp bir yere yığdırdı. Halk korkmaya başladı. Ben, o eserlerin, belediyenin çöp arabalarına doldurularak meydanlara taşındığını ve oralarda, halkın gözü önünde cayır cayır yakıldığını gözlerimle gördüm...

Dayak, işkence, hakâret, hapis sürgün... halkı yıldırdı. Cemaatleri azalmaya başladı. Kimse korkusundan câmiye adım atamıyordu. Hiç aklımdan çıkmaz; ben bizim Yılanlı Câmii’nin müezziniydim. Tabii, bir de imamımız vardı. Cumâ vakti girince ezân okuyor ve bekliyordum. Cum’a Namazı en az üç kişi ile kılındığından bir üçüncü kişi gelmediği için namaza başlayamıyorduk.”

Yavuz Bülent Bâkiler
Türkiye  Gazetesi, 14.12.1996