Kalb hastalıklarından biri de övülmeyi sevmektir. Bunun sebebi, insanın kendini yüksek ve iyi sanmasıdır. Övülmek, böyle kimselere tatlı gelir. Bunun hakiki üstünlük, iyilik olmadığını düşünmelidir.

Kendisini üstün gören kimse, kibir tehlikesine düşebilir. Kibir çok kötü bir hastalıktır. Kibir sâhibine tevâzu’ eden kimse, kendisine zulüm etmiş olur.

Harbde düşmana karşı kibirli davranmak sevaptır. Gösteriş yapanlara kibirli görünmek de câizdir.

9 Kasım 1878’de Erzurum bir zafer destanına sahne olmuştu. Ruslar’ın teslim teklifine kesinlikle, hayır diyen Müşir Ahmed Muhtar Paşa, bütün Erzurumluları, şehri savunmaya çağırmıştı. O gün şahlanan Erzurumlular ellerinde satırlar, sopalar, tırpanlar, kazmalar olduğu hâlde Aziziye Tabyası’na yürüyerek kanlı bir savaştan sonra Rusları oradan ve Erzurum’dan kovmuşlardı.

Türk tarihinin en büyük zaferlerinden biri Aziziye Tabyası’nda kazanılmıştı.

1572’de Polonya (Lehistan) kralı, Jagiellan Hânedânı’ndan II. Zigmunt Agust, veliaht bırakmadan ölünce, Papalık tarafından, Osmanlılara düşman olan Habsburg Hânedânı’ndan bir kral atanır. Fakat bu atamayı Osmanlı Devleti kabul etmez. Lehler çâresiz kralı değiştirirler. Fakat, yeni atanan da aynı hânedândandır. Osmanlı Devleti bunu da kabul etmeyerek yine bir ültimatom verir. Fakat 3. kral da aynı hânedândan tâyin edilince, bizzat Pâdişah II. Selîm Hân’ın şu fermânı, Polonya meclis başkanı Sejim’e gönderilir:

“Rızâ-yı şerîfime mugâyir, hâriçten kimseyi bir daha getirirseniz, bir vechile özrünüz mahall-i kabulde aslâ vâki olmaz!”

Bu fermanı alan Polonyalılar, çâresiz üçüncü olarak seçtikleri kralı da değiştirip, Fransa kralının kardeşi III. Henri’yi kral tâyin ederler.

Sebahattin Önkibar Türkiye 9.5.1997