Râbiat’ül Adviyye hazretleri, bir lokantanın yanında geçerken kızartılmış bir koyun görür. Ona dikkatle bakarak ağlamaya başlar. Lokantanın sâhibi, bu duruma acır ve sorar:
-Gâlibâ açsınız da ondan ağlıyorsunuz. Buyurun size yemek vereyim.
Râbiat’ül Adviyye hazretleri, şöyle cevap verir:
-Hayır, karnım aç değil. Ateşe hayvanlar ancak öldükten sonra dayanabiliyor. İnsanlar acaba diri diri nasıl dayanabilecekler? diye aklıma geldi de onun için ağlıyorum.

Hoş kokulu ve rahatlatıcı bir bitki olması sebebiyle vücuda ferahlık verir, sinirleri ve göğsü yumuşatıp vücudu ısıtır ve terletir. İdrarı söktürür, bağırsakları da yumuşatıp kabızlığı giderir. Nezle ve soğuk algınlığı gibi hastalıklara da faydalıdır. Mideye iyi gelir, bel ve mafsal ağrılarını teskin eder, sindirime yardımcı olur, sinirleri yumuşatıp cildi güzelleştirir. Ciltteki düzensiz lekelere, göz kapaklarında meydana gelen sertleşmelere iyi gelir. Tıkalı gözenekleri açar, safrayı söktürür, nefes darlığı ve akciğer iltihabı, sarılık ve siroz gibi karaciğer hastalıklarına, felç ve yüzfelcine, titreme ve kas kasılmasına faydalıdır.

Eğer zeytinyağı ile macun yapılır ve ağrıyan yerlere sürülürse, ağrı ve sızıyı giderir, saçlara sürülürse uzatır.

Sultan Alparslan’a, Malazgirt Savaşı’ndan önce 40 000 askeri ile Anadolu’ya ilerlerken, keşfe gönderdiği subaylarından biri gelerek şu haberi verir:

-Hükümdârım! 300 000 kişilik Bizans Ordusu bize doğru çok yaklaştı.

Sultan Alparslan da kayıtsızca, şu cevâbı verir:

-Biz de onlara yaklaştık!