SOHBET - ÜMMÜ EYMEN

Muhammed Aleyhisselâm’ın "Annemden sonra annemdir." buyurduğu Ümmü Eymen, Peygamberimizin babası Abdullah'ın kölesiydi. Ümmü Eymen radıyallahü anhâ, Peygamberimizin doğuşuna şâhid olup, küçük yaşta O'na hizmet etmiştir. Peygamberimiz 6 yaşındayken annesi Âmine Hâtun’la Medîne'ye gittiklerinde Ümmü Eymen de yanlarında idi. Mekke'ye dönerken hazret-i Âmine vefât edince, Ümmü Eymen Peygamberimizi Mekke'ye getirip dedesi Abdulmuttalib'in yanına bırakmıştır. Bundan sonra da Peygamberimizin yanından ayrılmayıp hizmet etmiştir. Daha sonra İslâmiyet tebliğ edilince Müslüman olup ve Peygamberimiz tarafından âzâd edilerek serbest bırakılmıştır.

Peygamberimiz Hadîce vâlidemizle evlendiğinde hazret-i Hadîce, Zeyd bin Hârise adında bir köle hediye etmişti. Peygamberimiz de onu âzâd ederek serbest bırakmıştı. Peygamberimiz; "Cennet ehlinden bir kimseyle evlenmek isteyen Ümmü Eymen ile evlensin." buyurduğunda, Zeyd bin Hârise, Ümmü Eymen ile evlendi.

Hazret-i Ümmü Eymen Medîne'ye yapılan hicrete katılıp hicret etti. Bu yolculukta oruçlu idi. "Revhâ" denilen yere gelince akşam oldu. Son derece susamış ve hiç kimsede su bulamamıştı.  Susuzluktan kıvrandığı bir anda semâdan beyaz bir ipe bağlı bir kap suyun kendisine doğru uzandığını görüp, tutarak kana kana içti. Bu hâdiseyi anlatıp; “Artık o günden sonra hiç susamadım.” demiştir.

Peygamberimiz vefât edince Ümmü Eymen günlerce ağlayıp gözyaşı döktü. Hazret-i Ebû Bekr ve hazret-i Ömer ziyâretine gidip, artık ağlamamasını söylediklerinde o; "Beni Resûlullah'ın vefâtı ağlatmıyor, zîrâ her canlı ölümü tadıcıdır. Beni vahyin kesilmesi ağlatıyor." şeklinde cevap verdi. Hazret-i Osman'ın halîfeliğinin ilk aylarında vefât etti.