“Oğlum; o benim erkeğimdir. Kadınların erkeklerine itâat etmeleri vazîfeleridir. Onların Cenneti kocalarının ayağı altındadır. Ben ona nasıl karşılık veririm?”

Bu yüksek fazîlete hayran oldum. Bana onun bir dersi de bu oldu. Akşam babam geldiği vakit, anam sanki hiçbirşey yokmuş gibi babama muâmeleler etti, sözler söyledi, hizmet etti. Babam da hatâsını anladı, daha iyi oldu. Hakîkî bir ana olan bu kadın bütün çocuklarını büyük birşefkatle severdi. Yemek, elbise gibişeylerde bizi birbirimizden aslâ ayırmazdı. Çok sevdiğim anamın vefâtında yanında bulunamadım. “Ah, yavrum! Bir kerecik olsun görmiyerek ölüyorum” diye diye vefât etmiş. Bu içimde hicrândır. Ve bu hicran mezarıma kadar gidecektir. Onun mübârek yüzünü, elini bir daha öpemedim. “A, benim sevgili anam!” diyemedim. Duâsını alamadım. Daha sonra, mezarına gidip doyasıya ağladım. Fırsat buldukça da mezarına gelip, 11 İhlâs, 1 Fâtiha okuyorum. Namazlardan sonraki duâlarımda onu unutmuyorum.

Türkiye Gazetesi (1996) Bir okuyucu

Sultan 1. Abdülhamîd Hân’ın hanımı, Sultan 2. Mahmûd Hân’ın annesi. Osmanlı Sarayında Türk-İslâm terbiyesiyle yetiştirildi. Sultan 1. Abdülhamîd Hân’la evlendi. Oğlu Sultan 2. Mahmûd Hân’ın tahta çıkması üzerine "Vâlide Sultan" ünvânını aldı.
1817’de Beşiktaş'ta vefât edip, Fâtih Câmii bahçesindeki türbesine defnedildi. Genç yaşta veremden ölen Nakşidil Vâlide Sultan; Sultanahmed'de Nakşi Kadın Çeşmesini, Alemdağı civarında Sarıkadı Köyü’nde Nakşidil Vâlide Sultan Çeşmesini, Fâtih'te Nakşidil Vâlide Sebili, türbe, sıbyan mektebi, imâret çeşmesi yaptırdı. Sultan 2. Mahmûd Hân da annesi adına Fâtih'te Vâlide Sebilini yaptırmıştır.