1973-83 yılları arasında Bolu Komando Tugayı’nda vazîfe yaptım. 18 Temmuz 1974’de âilemle helâllaştım veşöyle duâ ettim: “Yâ Rabbî! Senin rızân için Kıbrıs’a sefere gidiyorum. Hakkımda hayırlı eyle!”

Mersin’e askerî araçlarla gitmemiz uygun görülmedi. Otogar Müdürü’şu anonsu yaptı: “Dikkat, dikkat! Kıbrıs’a gidecek askerlerimizi götürmek isteyen otobüsler, 28. Tümen Nizâmiyesi’ne mürâcaat etsin!”

Az sonra Nizâmiye’nin kapısı otobüslerle doldu. Nihâyet hareket ettik. Mut kazâsında mola verdiğimizde, halk bize ayran, kola ve çeşitli yiyecekler hediye ediyor, moral veriyordu. Bu arada bir ihtiyâr yanıma yaklaşıp 10 lira uzattı ve; “Evlâdım dedi. Askerlik Şûbesi’ne gittim, beni askere almadılar. Duâ et, dediler. Ne olur beni kırma, bu parayı al da, benim de bu kadar katkım olsun!...” Parayı alıp, gözyaşları arasında ihtiyârın elini öptüm. “Duâ et!” dedeciğim diyerek oradan ayrıldım.

20 Temmuz sabah saat 05.00’de top sesleri ile uyandık. Jetlerimiz Kıbrıs’ta bizim paraşütle ineceğimiz bölgeyi bombalıyormuş. Havâ İndirme Tugayı ile önce buraya indik. Burada, sabahleyin bir erin yanık yanık ezân okuduğunu duyduk. Buralarda anlatamayacağımız hâller yaşadık. Hele bir defâsında bir  er yanımıza geldi. Bir eli yanağında idi. Ağzından yaralanmıştı. Öteki elinde tuttuğu dal parçasıyle toprağa; “Tepeyi aldık komutanım!” diye yazdı.

Birçok askeri tedâvi ettim. Nice tehlikelerden, Rabbimin izniyle kurtulduk.

Abdullah Küçükkonuklar-Nazilli

Çocuk terbiyesinde, aşırı sertlik de aşırı serbestlik de zararlıdır. Çok sertlik çocuğu, pasif bırakır. Her hareketini hoş görmek de çok yanlıştır. Bu, çocuğu felâkete itmekten başka birşey değildir.