İstanbul’un Eğrikapı semtinde, büyük bir çöplük vardı. Konya’dan gelen bir kaşık satıcısı oradan geçiyordu. Gözü yuvarlak bir taşa takıldı. Güneş vurduğu için dikkatini çekti. Merakla, eline aldı. Kir pas içinde olmasına rağmen, parlak noktaları belliydi. Torbasına attı. Akşam, Kaşıkçılar Hânı’nda hemşehrilerine gösterdi. Bir arkadaşı dedi ki:
- Onu bana ver de, tanıdığım bir bezirgâna göstereyim!..
- Bedava vermem...

Sonra, 3 uzun saplı kaşıkla değişti. Bezirgân 10 akçe ödeyerek, onu aldı. Bir sarrafa gitti. (Sarraf bilir, taşın kıymetini!...) demişler. Elmas olduğu anlaşılınca, cümlesi birbirine düştü.

Meseleyi duyan Kuyumcubaşı, ilgili herşahsa birer kese altın dağıtarak, taşa elkoymak istedi. (Yerin kulağı var.) demişler. Bu alış-veriş Sadrâzâm Mustafa Paşa’ya kadar ulaştı. O da Cihan Sultanı IV. Mehmed Hân’ı haberdar etti. Sultan, herkesin hakkını ödedi. Bir Fermân-ı Hümayûn ile o elması Hazîne-i Hümayûn’a mâl eyledi. Sarraf taifesi, ince ince işlediler. Neticede 84 kıratlık, dünyanın en kıymetli elması meydana çıktı. (1658)

Bugün bile Topkapı Sarayı’nı ziyaret edenler; meşhûr Kaşıkçı Elması’nı hayranlıkla seyrederler. Onun bir çöplükte bulunduğunu bilenler çok azdır.

Şekilde görülen daireler içine 1’den 7’ye kadar rakamları öyle yerleştirin ki, çizgilerin doğrultuları toplamı hep 12 olsun.
(Cevabı yarın)