Halîme Hâtun'dan nakledilmiştir: “Muhammed aleyhisselâmın güzelliğine, hoş hâllerine ve bereketine o kadar alışmıştık ki, 2 yaşına geldiğinde, annesi Âmine'ye teslim etmemiz gerektiği hâlde ona yalvararak; "Mekke'nin havası çok sıcak biraz daha yanımızda kalsın." dedim. O da kabul edip beni kırmadı. Bir müddet daha yanımızda kaldı. O'nu yanımdan hiç ayırmaz, uzağa gitmesine müsâade etmezdim. Bir gün nasılsa süt kardeşi Şeymâ ile kuzuların arasına gitti. Yanımdan uzaklaştı. O gün hava çok sıcaktı. Sıcaktan rahatsız olacağını düşünerek çok üzüldüm. O'nu aradım buldum. Kızım Şeymâ, üzüntümü görünce; "Anneciğim hiç üzülme Muhammed'i bir bulut gölgeliyor. O nereye giderse bulut da üzerinde berâber gidiyor." dedi. Daha nice hâdiselereşâhid oldum.

Muhammed sallallahü aleyhi ve sellem, süt kardeşini hiç incitmediği gibi onun haklarına hattâ, sütüne bile saygı gösterirdi. Onun emdiği memeden hiç emmezdi. O emerken güzel yüzüne bakmaya dayanamazdım. Konuşmaya başlayınca ilk olarak "Kelime-i tevhîd" söyledi. Herşeyi tutarken "Bismillah" derdi. Çocukların oyunlarına karışmazdı. Hiç ağlamaz, kimseyi incitmezdi. Yanımda bu hâl üzere bir müddet büyüdü.”