“Kur’ân, dâimâ kardeşçe geçinmeyi tavsiye etmekle, az yemeye kanâat düsturunu koymakla, şarap vesâir içkileri yasaklamakla, her türlü kumar oyunlarını menetmekle, kadınların evlerinde oturmalarını ve sokağa örtülü çıkmalarını emretmekle, cemiyet hayatı için meş’um olan bu temâyülleri mümkün olduğu kadar imhâ etmiştir. İşte bundan dolayı İstanbul’un en hareketli sokaklarıyle en kalabalık mahalleleri gündüz az gürültülü olur ve güneş battıktan biraz sonra da derin bir ıssızlık içinde kalır. Tophâne’nin meydanıyle emsâli yerlerde hangi tabakadan olursa olsun bir Müslümanın diğer bir Müslümana hiddetle baktığı nâdir görülür; fakat küfrettiği, yakasına yapıştığı ve dayak attığı hiç görülmez. İhtiyârlığın eski Kahramanlık çağlarında hâiz olduğu nüfuz ve te’sir Müslümanlar arasında hâlâ devâm ettiği için, ak sakallı bir ihtiyâr öyle bir galeyânı bir kaç ata sözü ve bir iki âyet irâdiyle derhal teskin edip rezâlete son verebilir. Düello ve intiharın ne olduğu bilinmez. Avrupa’nın bâzı başşehirlerinde çok büyük polis kuvvetleri bulunduğu hâlde cinâyetleri önleyip cânileri yakalamaya kâfi gelmemesine mukâbil, İstanbul’da polisin hemen hiç bir işi yok gibidir”.      

Fransız Dr. A. Brayer 1836