Yalnız tropik iklimlerde yaşayan ve etle beslenen bâzı karıncaların milyonlarcası bir araya gelerek ordu kurarlar. Ordularını ve seferlerini askerce tanzim ederler. Ordunun önünde keşif kolları çıkarırlar.
2 milyondan fazla olan bu muazzam ordunun ortasında kraliçe ve kozalar taşınır. Bir çeşit çığlık sesi ve kuşların kaçışı sürünün geldiğini haber verir. Yollarının önüne rastladıkları kümes hayvanlarını, memeli hayvanları ve böcekleri imha ederler. Yerliler bunların korkusundan köylerini terk ederler. Bir nehirle karşılaştıklarında çeneleriyle birbirlerinin bellerine tutunarak canlı bir köprü yaparlar. Eskiden bâzı yerlerde esirler bunlara yem olarak atılırdı. Onların geçtikleri yerde canlı kalmaz. Zararlı böcekleri yok ettiklerinden bir bakımdan faydalı da sayılırlar. Karıncalar şiddetli yağmur, tufan ve su baskınlarında, kraliçe ve yavruları ortalarına alarak kenetlenirler ve canlı top içinde korunmaya çalışırlar. Çeneleri vücuttan ayrılsa bile tuttuğunu bırakmazlar.
Yerliler yaraları dikmek için bunları dikiş kancası gibi kullanırlar. Yaranın dudaklarını sıkıca ısıran karıncanın başı hemen vücudundan kesilir. Öldüğü hâlde yarayı bırakmaz.
Osmanlı Devleti’nde de bu şekilde ameliyatlar yapılırdı.

17 Haziran 1565’te ,büyük Türk denizcisi Turgut Reis şehîd düşmüştü. Barbaros Hayrettin Paşa’nın yanında yetişen ve onun güvendiği reislerden olan Turgut Reis, Preveze Savaşı’na katılmış, orada da başarı göstermiştir. Trablus’u fethedip uzun yıllar orada Beylerbeyi olarak kalan Turgut Reis ölünceye kadar Akdeniz’de yelken açıp zaferden zafere koşmuş, 80 yaşında katıldığı Malta seferinde leventlerinin başında cenk ederken şehitlik mertebesine ulaşmıştı.