Andıkça kusurunu tevbe et, sığın Hakka,
Günahı sırtla korkma, erdemini ver Hakka.

Her nefeste af dile, her deminde şükreyle,
Duân fazilet olsun, çalış, didin, zikreyle.

Her akşam aç defteri, âmâlini fikreyle,
Tefekkürden ayrılma, Allah’nı zikreyle.

Kendine karşı açıl, aldatma nefsini bil,
Aldanırsan kendine, olursun daim sefil.

Sen ki insan olmaya gelmişsin bu âleme,
Kusurun elbet vardır, ben buyum şuyum deme.

İnsanın tek kemâli kusurunu bilmektir,
Bu âlemde hoş görüp insanları sevmektir.

Günahlar geçip gider, yeter ki bil kendini,
Fazilete yönel sen, olursun elbet velî.

Duy, ne diyor Hakk sana, Peygambere uyana,
Varır yüceliklere, Hak ile olur mânâ

Yûsuf mânâ peşinde, mânâ ile beraber,
Her nazarda Hak görür, Haktan almada haber.

Yusuf Ziya İnan

       Erol okuldan burnu kanrevân içinde dönünce, annesi feryadı basar:
      - Aman Allahım! Başına bir kazâ mı geldi oğlum?
      - Hayır anneciğim, kabahat hokkabazın.
      - Hangi hokkabazın?
      -Okula numaralar yapmaya gelmişti. Beni sahneye çıkarıp, burnumdan 10 bin liralık çıkardı.
      - Ah hâin adam ah!
      - O bir şey yapmadı anneciğim. Asıl suçlu olan arkadaşlarım. Hokkabaz gidince, başka para var mı diye burnumu karıştırdılar!