1982’de Ankara’da, Van’a yerleştirilen Kırgız Tükleri bir sergi açtı. İçişleri bakanı ilgililere teşekkür ederek kurdelayı kesti. Kilimler, hasırlar, çeşitli kıyâfetler ve süslemeler vardı. Van Valisi Özdemir Hanoğlu, bakanımıza bir Kırgız delikanlısı takdim etti:

-Sayın bakanım. Bu delikanlı Van Lisesi’nde okuyan bir Kırgız Türküdür. İsmi de Adnan Menderes’tir.

Herkes âdetâ çivilenip kaldı. Ben de çok şaşırdım. Bakan, Vâliye sordu:

-Nasıl oluyor da 4 yıl önce gelen bu çocuk Adnan Menderes ismini taşıyor?
-Bakanım, müsâde ederseniz cevabını dedesi Rahman Kul Hân versin.

Karşımızda 75 yaşlarında, zayıf, uzun boylu, hafif sakallı bir Kırgız efendisi anlatmaya başladı:

“Efendim, biz 1961’de Pamir Yaylası’nda yaşıyorduk. Bir haber geldi ki, Adnan Menderes idâm edilmiş. Dünyanın neresinde olursa olsun Türk’ün acısını Türk’ten başka hiç kimse bilmez. Biz Adnan Menderes’e çok yandık. Onun aziz rûhu için Kur’ân okuttuk, kurbanlar kestik. O yıl erkek çocuğu olanlar Adnan ismini koydular. Allaha yalvardım, “Yâ Rabbî! dedim. Bir erkek torun ver ki, adını Adnan Menderes koyayım.” Yıllar sonra işte bu torunum doğdu. Ben de yeminimde durarak bu ismi koydum!” 

Yavuz Bülent Bâkiler (Tarih ve Medeniyet-Mart: 94)

Liseyi bitiren oğlunu Fransa’ya tahsile göndermişti. Arkadaşı sorar:
-Sizin oğlan orada ne tahsil ediyor kuzum?
Dertli baba cevap verir:
-şimdilik benden para tahsil ediyor, o kadar.