Hikmetlerin başıdır, Allahtan fazla korkmak,
Amellerin başıdır, günahtan çok sakınmak.

Buyurdu: Gittim bir gün, hasta ziyaretine,
Gördüm ki hasta gelmiş tam da ölüm hâline.

Telkin etmek istedim, ona Allah demeyi,
Lâkin diyemiyordu, aslâ bu kelimeyi.

Hayli uğraştımsa da, ben bunu söyletmeye,
Baktım dili dönmüyor, onun Allah demeye.

Ben “Allah de” dedikçe, o sayı sayıyordu,
Yine de bir kerecik, Allah diyemiyordu.

Bir ara bana bakıp, dedi ki: “Ey üstadım,
Önümde ateşten bir, dağ var ki, âciz kaldım.

Ben Allah kelâmını, tam alırken dilime,
O dağ hücum ediyor, şiddetle üzerime.”

Sordum ki: “Bu, ne ile, iştigâl ediyordu?
Dediler: “Parasını, fâize veriyordu.

Ayrıca ticâretle uğraşıyordu, fakat
Ölçü ve tartısına, etmiyordu hiç dikkat.”

Şu hadîs-i şerîfi eyledi ki rivâyet;
“Hakîkî mü’minlerde olmaz şu iki haslet.

Bunlardan birincisi, kötü huy ve ahlâktır,
İkincisi bahillik, yâni cimri olmaktır.”

Bid’at, dinin emretmediği bir şeyi, ibâdet olarak, yâni sevâb kazanmak için yapmak ve dinin emirlerini değiştirmek demektir. Meselâ, Kelime-i tevhidi besteleyip ney, tef veya başka bir müzik âleti ile çalmak, ezânı teypten okumak bid’attir.

Çay, kahve, meşrûbat içmek bid’at değil, âdettir. Mubah olan âdetler günah değildir. Peygamber efendimizin yapmadığı her âdet, günah değilse yapmakta mahzur yoktur.