Bu dünya, âhıret yolcularının bir konak yeridir. İnsana burada yiyecek ve giyecek lâzımdır. Bunlar ise, çalışmadan ele geçmez. Her an yalnız mal kazanmak için uğraşan aldanmıştır. Hem dünya hem âhıret için hazırlanmalıdır.

Dünya için çalışırken, âhıret yolculuğunda lâzım olduğunu düşünerek kazanmalıdır. Kendinin ve çoluk çocuğunun ihtiyaçlarını helâlden kazanmak, kimseye muhtaç kalmamak için çalışmak, cihad etmek gibi sevaptır. Çalışmak bir çok ibâdetlerden daha sevaptır.

Akşam, sabah çarşıya çıkarken, hanım sıkı sıkıya tenbihte bulunur:
-şemsiyeleri unutma ha!.. Bir tane kendine, bir tane bana, bir tane anneme, birer tane de çocuklara alacaksın. Unutma!

Adam, banliyö trenine kadar, "şemsiye, şemsiye..." diye tekrar eder. Trende aklı fikri şemsiyeye takılır ve öyle bir hâl alır ki, inerken birinin elindeki şemsiyeye elini uzatır. Diğeri, ters ters bakıp yanından uzaklaşırken, adamın aklı başına gelip özür dilemek ister ama, diğeri bunu duymaz.

şehirde işlerini bitirince, şemsiyeleri alıp  banliyö trenine biner. Gelirken şemsiyesinden tuttuğu adam da aynı vagona binmez mi? O yolcu, kendi şemsiyesini koltuğuna kıstırarak, adama dik dik bakıp, gülümser ve  şöyle söyler:

"Ooo! Ahbap der. Bakıyorum, bugün işler iyi gitmiş..."