Dünyaya, kadîm, yâni, “Dünyanın bir yaratıcısı yoktur, ezelde kendiliğinden var olmuş.” diyen dehrîlerden bir grup, İmâm-ı A’zam Ebû Hanîfe hazretlerini öldürmek üzere geldiler. Bu topluluk, İmâm-ı A’zam’la bir konuda münâkaşa edelim ve onu yenip öyle öldürelim dediler. Ebû Hanîfe, yanlarına gelince sordu:

-Ağır ve çok kıymetli yük yükletilmiş, engin dalgalı bir denizde kaptansız bir geminin bulunmasına ne dersiniz?
-Böyle şey olur mu?
-Her mevsim, hattâ her gün, şekli, hâli, işleri değişen, her gün bir başka şekilde görünen intizâmı akıllara hayret veren bu dünyanın hâkim bir yaratıcısı ve çok tedbirli bir sâhibi olmadığına nasıl hükmedersiniz?

Gelenler, aldıkları iknâ edici cevap karşısında düşündüklerine ve yaptıklarına pişman olup tevbe ettiler. Dünyayı Allahü teâlânın yarattığına inanıp oradan ayrıldılar.

Resûl-ü ekremin ilk müezzini,
Aşk ile sürdürdü O’nun izini,
Ah, bir kez görseydİk nurlu yüzünü,
Pîr-i müezzini Bilâl-i Habeşî...

Vahiy’in geldiği o ilk günlerdi,
Ezanı okurken dağ, taş inlerdi,
Mü’minler huşûyle, şevkle dinlerdi,
Pîr-i müezzin Bilâl-i Habeşî...

Peygamber-i zî-şân, ne çok severdi,
Bilâl de: yolunda öleyim derdi,
Îman etmeyenler, çok zulmederdi,
Pîr-i müezzini Bilâl-i Habeşî...

Resûlüne hizmet, büyük zevkiydi,
Temiz kalpli, âkil ve çok zekiydi,
Mü’minler hayrandı, yoktu bir eşi,
Pîr-i müezzini Bilâl-i Habeşî...
M. Asım Görbil