Bin yıl oldu toprağına basalı,
Hayli oldu kılıçları asalı,
Bülbüllerin onun için tasalı,

Sazlar kırık, ayar tutmaz telleri,
Biz neyledik o koskoca elleri?

Yol görünür, Hakan emir verirdi.
Dalga dalga ordularım yürürdü,
Hamlemizden dağlar, taşlar erirdi,

Doludizgin aştık nice belleri,
Biz neyledik o koskoca elleri?

Yıldız doğar, talihimiz belirir,
Sabah olur, ulûfeler verilir,
Bir seferde dört kırallık serilir,

Al al ettik, kara kara tülleri,
Biz neyledik o koskoca elleri?

Ferman çıkar, dalkılıçlar takılır,
Meydanlarda Rabbe duâ okunur,
Gölgemizden bütün cihan sakınır,

Andırırdık coşkun akan selleri,
Biz neyledik o koskoca elleri?

Kosovalar, Plevneler bizsizdir,
Yosun tutmuş câmileri ıssızdır.
Boynu bükük minareler öksüzdür.

Açmaz olmuş kızanlığın gülleri,
Biz neyledik o koskoca elleri?

Hâli görür, geleceği sezerdik,
Bir zamanlar ki Vistül'de gezerdik,
Haritayı biz kendimiz çizerdik,

Fethederdik deryaları, çölleri,
Biz neyledik o koskoca elleri?

Rodopların ak başları yaslıdır.
Serdengeçti, gönlün artık usludur,
Rüzgârları bile matem seslidir.

Zafer, zafer der eserdi yelleri,
Biz neyledik o koskoca elleri?

Osman Yüksel Serdengeçti

Küçük çocuk, misafirin yanına gidip terbiyeli bir sesle der ki:
-Getirdişiniz hediye için çok teşekkür ederim amcacışım.
Amca ise, boş ver anlamında elini salladı:
-Aman yavrum dedi. Teşekküre deşecek bir şey deşil...
-Evet, ben de anneme öyle söyledim ama, o yine de teşekkür etmem için gönderdi beni.