Tenâsuh’un batı dillerindeki adı reenkarnasyondur. Daha çok, Nuseyrî, Hindû ve Budistlerde olan bu bâtıl inanç, rûhun insandan insana geçmesi, başka bir bedenle dünyaya gelişidir. Tenâsüh ise, rûhun, hem insana, hem de hayvan, bitki ve cansızlara geçtiğine inanmaktır.

Ölen bir kimsenin rûhu başka birisine geçmez. Geçtiğini bildiren hiçbir âyet-i kerîme veya hadîs-i şerif yoktur. Hiçbir Ehl-i Sünnet âlimi de böyle birşey söylememiştir. Daha çok, dine inanmayan birkaç kişi, reenkarnasyondan bahsediyor. Tenâsüh ile ruhlar kemâle gelir diye uyduruyorlar. Peki, ruhlar bu şekilde kemâle gelirse, Cehennem kimler için yaratılmıştır. Kimler azâb görecektir?
Tenâsühe inanmak, Cehennemi inkâr etmek olur, öldükten sonra tekrar dirilmeye inanmamak olur. Bunun için, tenâsühe inanan, dinden çıkar kâfir olur. Berîka ve Hadîka kitaplarında da böyle yazılıdır. Böyle imansızlardan bazıları kendilerini din adamı tanıtmış, kitapları, dergileri, radyoları ve TV’leri ile, millete müslümanlık öğretmeye kalkışmışlardır.

Bu gibi kimseler gençleri, dinsiz ve imansız yapmaya çalışıyorlar.

Sandığı sıraladım,
Defteri karaladım,
Hep iyiliğin için,
Kendimi paraladım.

Utansın tutmayanlar,
Sahura kalkmayanlar,
Sonra pişmân olacak,
Teravih kılmayanlar.

Mâni yazdım olmadı,
Halim kimse bilmedi,
Damadı davet ettim,
Utancından gelmedi.

Telefonum çalmadı,
Zeytin verdim almadı,
Meğer hurma istermiş,
O da bugün kalmadı