Roma imparatorlarından Domityanus veyâ Dokyanus denilen kimse, çok rezîl, zâlim ve putperest idi. Tanrılığını ilân etti. Milâdî 95 yılında öldürüldü. Efsus yânî Tarsus şehrine gelince, 7 genç Îsâ aleyhisselâmın dînini bırakmayıp, şehrin 15 km kuzey-batısında bir mağarada saklandılar.

300 sene devâmlı uyudular. İmparator Teodüs zamanında uyanıp Aryüs ve arkadaşları ile konuştular. Tekrar uyudular. Teodüs putperestliği yıktı. Hıristiyanlığı yaydı. Mağaraya gidip Eshâb-ı Kehf ile görüştü. Duâlarını aldı. Mağara kapısında bir mescid yaptı. 395’de öldü. Eshâb-ı Kehf’in isimleri: Yemlihâ, Mekselînâ, Mislînâ, Mernûş, Debernûş, Şâzenûş, Kefeştatayyûş ve köpekleri Kıtmîr’dir.

Eshâb-ı Kehf, hazret-i Mehdî zamanında yine uykudan kalkıp, onun yanına gidip, onun askeri olacaktır ve ona yardım edeceklerdir. Köpekleri Kıtmîr dahi Cennete girecektir. Eshâb-ı Kehfîn hâlleri, Kur’ân-ı kerîmde, Kehf Sûresinde anlatılmaktadır.

Mübârek ezân sesi,
Ruhuma sızan sesi,
En hoşu kokuların,
Oruçlunun nefesi...

Bulanıktım duruldum,
Davul çalıp yoruldum,
Takvimim Türkiye’ye,
Ben gönülden vuruldum.

Hava sıcak terlerim,
Birçok mâni derlerim,
Davet verdim bu akşam.
Sizleri de beklerim.

Misafirim nazlandı,
Börek diye sızlandı,
Bir sini börek yedi,
Biraz olsun uslandı.