Hıristiyanların çoğu, Türkler’i, uğursuz, barbar ve imansız insanlar sayarlar. Halbuki, Türler’i yakından tanıyıp konuşanların edindikleri intibâ, tamamen değişiktir. Zîra Türkler, “Başkasına, ancak bize yapılmasını istediğimiz şeyi yapmak.” kâidesine uygun hareket eden son derece iyi insanlardır.

Türkler, namuslu insanlardır ve namuslu insanlara, Türk olsun, Hıristiyan veya Yahudi olsun, aynı şekilde saygı gösterirler. Türkler, çok dindar ve merhametlidirler. Büyük saygı besledikleri Pâdişahlarına son derece sâdık ve itaatkârdırlar. Pâdişahlarına ihânet ederek Hıristiyanlar tarafına geçen bir Türk’e rastlanmaz.

Türkler, şarap içmezler. Çok sayıda oyunları vardır ama, parasız oynarlar. Aralarında bir anlaşmazlık olduğu zaman da kavga etmezler. İlk rastladıkları adam, onları kolayca uzlaştırır.

Türkiye’de her şey bol ve ucuzdur. Yeşil nohut ve meyva çeşitleri, bizde olduğu gibi altın pahasına satılmaz. Her türlü eşya, mâkul fiatlarla satılır. Satıcıların tartılarını kontrolla görevlendirilmiş memurlar, her gün satıcıları kontrol ederler. Küçük çocuklar bile rahatça alış-veriş yapabilirler. Çünkü bu memurlar, yolda birşey alıp giden çocuğun elindeki eşyanın ağırlığını tartarlar.  

(M. de Thevenot-1665-Paris)

Salih olan seçilir,
Gök kapısı açılır,
Oruçlunun üstüne,
Çok rahmetler saçılır.

Tepsiler dizi dizi,
Davete bekle bizi,
Adresi iyi yaz ki,
Kolayca bulam sizi.

Günler bir bir geçiyor,
Ninem pirinç seçiyor,
Davet duydukça insan,
Kendisinden geçiyor.

Yemekler boldur gayet,
Beni de edin davet,
Birlikte yer içeriz,
Şöyle ederiz sohbet.