Resûlullâhın amcası olan Ebû Tâlibin oğlu idi. İslâm halîfelerinin ve Cennetle müjdelenen on kişinin dördüncüsüdür. Resûlullâhın damadı, Ehl-i beytin birincisidir. Hicretten yirmiüç yıl önce Mekke’de doğup, 10 yaşında iken imân etti. Bütün gazalarda kahramanlıklar gösterdi. Yalnız Uhud Harbi’nde 16 yerinden yaralandı.

Hicrî 35 yılının Zilhicce ayında halîfe oldu. Hazret-i Ali radıyallahü anh sabahlara kadar namaz kılar, ayakları şişerdi. Kırkıncı yılın Ramazân-ı şerif ayı onyedinci Cum’a günü sabah namazına giderken İbni Mülcem tarafından kılınçla alnına vurularak şehid edildi. (m.24/1/661) Kûfede ya’ni Necef denilen yerde medfundur. Buğday benizli, uzun gerdanlı, güler yüzlü, iri ve siyah gözlü, geniş göğüslü, iri yapılı idi. Sakalı sık idi. Son zamanlarda saçı sakalı pamuk gibi beyaz olmuştu.

Hazret-i Ali, şecaat ve kahramanlığı ile tanınmasına rağmen, düşmanlarıyle dövüşürken, onlara acır ve merhametli davranırdı. Çok cesurdu.

Kavuştuk Ramazana.
Ne de büyük ihsana.
Midenin dinlenmesi
Huzur verir insana.

Geldi mübârek günler,
Sevindi insü-cinler,
Kalkıp ibâdet eder,
Sâhur vakti müminler.

Bu aya hürmet gerek,
Ni’mete şükür gerek,
Mübârek Ramazanda,
Hakka ibâdet gerek.

Fırın üstünde kürek,
Gene sızladı yürek,
Her derde dayanır da,
Bal’a dayanmaz yürek.