Peygamber Efendimiz, Mescid-i Nebî’nin kuzey duvarına hurma dallarıyla bir gölgelik yaptırdı. Burada, Mekke’den hicret eden, malı mülkü bulunmayan bekâr sahâbîlerin yatıp kalkmalarını emir buyurdu. Sayıları 10 ile 400 arasında değişen bu sahâbîler, Resûlullah efendimizin yanlarından ayrılmaz ve sohbetlerinden hiç geri kalmazlardı. Gece-gündüz Kur’ân-ı kerîm okurlar, ilim öğrenirler, hadîs-i şerîfleri hıfz ederlerdi. Günlerinin çoğunu oruçla geçirirler, ibâdet ve tâattan bir an ayrılmazlardı.

Burada yetişenler, yeni müslüman olan kabîlelere gönderilirler, onlara Kur’ân-ı kerîmi ve dîn-i İslâm’ı öğretirlerdi. Bu mübârek sahâbîler, pek ziyâde fazîletlere sahipti. Peygamber efendimiz, onları çok sever, onlarla oturup sohbet eder ve berâber yemek yerdi. Burada kalanlara Eshâb-ı Suffe denirdi.

Beslenme, besinlerin, hayatı idâme ettirebilmek için hazım kanalı yoluyle vücûda alınmalarıdır. Beslenmede, besinlerin kalitesi, alınış şekli ve zamânı önemlidir. Temel gıdâmız ekmeğin kalitesi önemlidir. Öğünlerin zamânı ve sayısı da düzenli olmalıdır. Düzenli beslenen bir kişiye günde iki defâ yemek yimek yeter. Yemek pişirilen kaplar, yemeğe en az etki edecek, kimyâsal bozulmayı önleyecek cinsten toprak kaplar olmalıdır. Bunlar bulunamazsa; emâye, çelik tencereler ve kalaylı bakır kaplar da güvenle kullanılabilir. Alüminyum kolay aşındığından sıhhî değildir. İdeal beslenmede her cins gıdâ maddesi olmalıdır. Hayvanî gıdâlar, kuru sebzeler, yeşil sebzeler ve meyveler bütçeye göre ayarlanarak hepsinden yenmelidir.