Ahmed bin Hanbel hazretleri vefât ederken eliyle işâret edip "Hayır olmaz." dedi. Oğlu sordu: -Babacığım bu ne hâldir?

-Şu ân tehlike ânıdır, duâ ediniz. Şeytan, “Ey Ahmed, benim elimde can ver!" diyor, ben de, "Hayır olmaz!" diyorum. Bir nefes kalıncaya kadar tehlike vardır. Şeytanın aldatmasından emîn olmak yoktur. Vefât haberi, bütün Bağdat halkını ağlattı. Cenâze namazı kılınınca, kuşlar tabutu üzerinde uçuşup, kendilerini tabuta vurdular. Cenâze namazında yüz bine yakın kişi bulundu. O gün yâhudî ve Hıristiyanlardan pek çok kimse, bu hâdiseyi görerek müslüman oldu. Ağlayıp, yalvararak; "Lâ ilâhe illallah" dediler. Muhammed ibni Huzeyme anlatır;

"Vefâtından sonra hazret-i İmâmı rüyâmda görüp,"Nereye gidiyorsun? dedim. "Cennet’e gidiyorum." dedi. "Allahü teâlâ sana ne muâmele etti?" dedim. "Allahü teâlâ beni mağfiret etti. Başıma taç giydirdi ve  buyurdu ki:

(Ey Ahmed! Kur’ân-ı kerîme mahlûk demediğin için, bu nîmetleri sana verdim.)

Cumhuriyet’in kurucusu ve ilk Cumhurbaşkanı olan Atatürk, 1881'de Selânik'de doğdu. I. Cihan Harbi'nin ardından ordu müfettişi vazîfesiyle Samsun'a gönderilerek, Millî Mücâdele'nin başına geçti. 1923'den 1938'e kadar bir dizi inkılâbı gerçekleştirdi. İstanbul, Dolmabahçe Sarayı'nda, 10 Kasım 1938'de ölen Atatürk, Ankara'ya, daha sonra  da Anıt-kabir'e nakledildi.