Şöyle nakledilir ki, Cüneyd-i Bağdâdî'den;
“Bir Cumâ namazını, kılıp çıktım câmiden.

Kapıda bir dilenci, baktım dikiliyordu,
Câmiden çıkanlardan, sadaka istiyordu.

Kalbimden geçirdim ki; "Ne için çalışmıyor?
Herkese avuç açıp, bir sadaka istiyor."

Oradan eve gelip, rüyâ gördüm o gece,
Biri gelip önüme, bir tabak koydu önce.

Sonra bana öfkeyle; “Haydi bundan ye!” dedi,
Baktım o tabaktaki, bir ölünün etiydi.

Bu teklif karşısında, şaşırıp sendeledim,
"Bu bir ölü etidir, bu nasıl yenir?" dedim.

Dedi ki: "Dün bu etten, yemiştin biliyorsun,
Peki, şimdi ne için, yemek istemiyorsun?"

Uyanınca dedim ki, hemen kendi kendime;
“Keşke öyle düşünce, gelmeseydi kalbime.”

Kalkıp abdest alarak, namaz kıldım ve hemen,
Fakiri bulmak için, acele çıktım evden.

Baktım Dicle nehrinin, yanında duruyordu,
Yerlerden topladığı, tereleri yiyordu.

Beni görüp dedi ki: "Şimdi tevbe ettin mi?
Kalbini o fikirden, temizleyebildin mi?"

Dedim ki: "Tevbe ettim, hakkını eyle helâl!"
"Helâl olsun!" dedi ve sonra kayboldu derhal.”

Abdüllatif Uyan

Küçük kız, eli yüzü bulaşık içinde mutfaktan çıkıyordu. Annesi görünce kızıp, bağırır: -Nedir bu halin? Artık sana bir cezâ vermek gerek. Akşama muhallebi yemiyeceksin!

-Siz de yemeyeceksiniz anne. Çünkü, ben hepsini yedim!