Hasan-ı Basrî hazretleri Kâ’beyi ziyâret ve tavâf ederken bir zât gördü ki, arkasında bir zenbil ile tavâf ediyordu. O zâta dedi ki: -Arkadaş, arkandaki yükü koyup öylece tavâf etsen daha iyi olmaz mı?

O zât cevâben dedi ki: -Bu arkamdaki yük değil, babamdır. Bunu şam’ dan yedi defâ buraya getirip tavâf eyledim. Çünkü, bana dînimi, îmânımı bu öğretti. Beni İslâm ahlâkı ile yetiştirdi.

-Kıyâmet gününe kadar böylece arkanda getirip tavâf eylesen, bir defâ kalbini kırmakla bu yaptığın hizmet boşa gider ve yine bir defâ gönlünü yapsan, bu kadar hizmete mukâbil olur.

Fatih Sultan Mehmed Hân, Rumeli'de fütûhatına devam ederek Sırbistan'a gelmişti. Ortodoks Sırp Kralı Brankoviç, katolik olan Macarlar ile müslüman olan Türkler arasına sıkışmış kalmıştı. Memleketi, bir gün bu iki devletten birisi tarafından istilâ edilecekti. Brankoviç, biri Fatih'e biri Macar Kralı Hünyad'a iki elçi hey'eti gönderdi ve her iki hükümdara şöyle sordu: "Sırbistan idârenize terk edilecek olursa, Sırp milletinin mezhepleri hakkında ne gibi hoşgörüde bulunacaksınız?"

Hünyad'ın cevabı: "Sırbistan’daki ortodoks kiliselerini yıkacak, katolik kiliseleri inşa ettireceğim."

Fatih Sultan Mehmed Hân'ın cevabı: "Her câminin yanıbaşında bir ortodoks kilisesi yapılmasına, herkesin kendi dinine göre ibâdet etmesine müsâade edeceğim."

İşte bu hoşgörü, fetihleri kolaylaştıran bir sebeptir.