Hakîkî müslüman, ibâdetini tam yaparak, Allahü teâlâya olan şükran borcunu öder. İbâdetini, yalnız lâf olsun veya yasak ortadan kalksın diye yapmaz. İbâdetini, büyük bir arzu, istek ve sevgi ile yapar. Allahü teâlâdan korkmak demek, O'nu çok sevmek demektir. İnsan, nasıl sevdiği bir kimsenin üzülmesini istemez ve onu üzeceğim diye korkarsa, Allahü teâlâya ibâdet de, O'na olan sevgimizi isbâtlıyacak bir şekilde yapılmalıdır.

Allahü teâlânın bize verdiği ni'metler o kadar çoktur ki, O'na olan şükran borcumuzu ancak, O'na candan ibâdet ederek ödemeye çalışmalıyız. İbâdetin muhtelif nev'leri vardır. Bir kısmı, Allahü teâlâ ile kul arasındadır. Allahü teâlâ kendisine ibâdette kusur edenleri belki affeder. Başkasının hakkına riâyet etmek de ibâdettir. Cenâb-ı Hak, fenalık edenleri ve üzerinde başkasının hakkı bulunanları, hak sahipleri affetmedikçe asla affetmez.

         Çocukları başıboş bırakmak yanlıştır. Daha küçük yaşlarda onları, disiplinli bir hayat sürmelerine alıştırmak gerekir. Çocuğun belirli saatlerde, belirli konularla ilgilenmesini sağlamalıdır. Böylece, nizamlı, düzgün bir hayat sürer. Ancak oyun saatlerinde onu kendi hâline bırakmalıdır. Bu da yine başıboş bırakmak sayılmaz.
         Çocuk çevreye zararsız oynuyorsa mesele yoktur. Ama bu saatlerde kendisine ve etrafına zararlı oluyorsa, o vakit tedbir almak gerekir.
         Yaptığı zararlı şeyleri çocuğun anlayacağı şekilde anlatmalı ve bunlara mâni olmalıdır.