İlimsiz bir şey olmaz, ilim her şeye baştır,

Karanlık yollarda o, en aziz arkadaştır.

Ondan sâdık dost olmaz, ondan vefâlı yâr yok,

Her şeyde zarar olsa, onda aslâ zarar yok.

İlimde bir tat var ki, hiçbir şeyde bu tat yok.

Allah'ın huzûrunda, âlimden makbûl zât yok.

İlim, uçsuz, bucaksız, bir ummânı andırır,

İlimden başka herşey, insanı usandırır.

Nasıl kıymetli olmaz, Allah onu övüyor.

Bak! Nebî-yi muhterem, bir hadîste ne diyor:

Ara, her yerde ilmi, o yer ister Çin olsun!

İlim öğrenmek farzdır, her mümin için olsun.

Bak! Alîy-yül-Mürtezâ, ne diyor, dinlesene:

"Köle olurum bana, bir harfi öğretene."

Âlim, zâhidden üstün, zühd, ilmin altındadır,

Âlimler, âhirette nebîler yanındadır.

İlim âşıklar tâcı, ilim ruhlara gıdâ,

İlimdir, devâ olan, yükselen her feryâda.

İlim edinmenin ilk şartı, âlim bulmaktır,

Hiçbir şey düşünmeden, ona teslim olmaktır.

Âlimin bir nazarı, bulunmaz hazînedir,

Bir sohbeti, yıllarca bitmez kütübhânedir.

Bu dînin âlimleri, hadîsle övüldüler,

Benî İsrâil'deki nebîler gibidirler.

Adamın biri ilk defa trene binen birine tavsiyelerde bulunur. -Sakın trenin son vagonuna binme!

-Neden? -Neden olacak, kazalarda en çok zararı hep son vagonlar görür.

Adam biraz düşünür, sonra sorar: -Peki bunu biliyorlar da, neden o son vagonları trenlere takıyorlar?