Cehennem yaratıldığı zaman, bütün melekler ağlaştılar. İnsan yaratılınca,Cehennemin insanlar için olduğunu anlayıp ağlamayı kestiler.

Hazret-i Ömer Kur’ân- ı kerim’den ba’zı âyetleri duyunca düşüp bayılır ve hasta olurdu. İnsanlar hasta diye onu ziyaret ederlerdi. Çok ağladığı için yüzünde siyah bir çizgi vardı. Bir gün, bir evin kapısından geçerken, birisi Kur’ân-ı kerim okuyordu. Sıra “Rabbinin azabı, şüphesiz  vukû  bulacaktır.” âyetine gelmişti.
Hazret-i Ömer hâlsizleşip birduvara yaslandı. Sonra onu eve götürdüler. Bir ay hasta yattı.