Vakıf (Vakf) kelimesinin sözlüklerdeki karşılığı; “Sahibi tarafından dinî şartlara uygun olmak kaydiyle hayırlı bir işe, hayır ve hasenata bırakılan mal ve mülk.” tür.

Bir kimsenin resmî bir senetle veya vasiyet yoluyla mallarını yahut mallarından bir kısmını, belirli bir gâye için tüzel kişiliğe sahip bir duruma getirmesi Vakıf adını alır. Yâni, bir kurumun, yahut hizmetin sürmesini sağlamak gâyesiyle, resmi bir belgeye ve belli şartlara bağlı olarak bırakılan mülk veya paraya vakıf denir.

Vakıf yapana Vâkıf, vakfedilen şeye de Mevkûf denir. Vakfın çoğulu Evkaf'dır. Vakfı idare edene Mütevellî, mütevellîyi kontrol edene Nâzır, vakıf şartlarının yazılı olduğu belgeye de Vakfiye adı verilir.

İmâm-ı Ebû Yûsuf ve İmâm-ı Muhammed hazretlerine  göre; vakfedilen mal, sahibinin mülkünden çıkar, satılmaz, bağışlanmaz, mîras bırakılmaz.

Vakıf; kişilerin taşınır veya taşınmaz bir değeri, herhangi bir dış etki olmaksızın, sadece kendi rıza, görüş ve istekleriyle özel mülkiyetlerinden çıkarıp, hayır ve iyilik amacıyle yine kendileri tarafından belirlenen hayırın şart ve hizmetlerinin îfâsı için devamlı olarak  tahsis etmesidir.

Adamın biri Muhammed bin Vasî hazretlerinin  bacağındaki yarayı görüp "Size çok acıyorum." dediğinde, ondan şu cevabı almıştır:
"Ben de bu yaranın gözümde çıkmadığına şükrediyorum."