Osmanlı Devleti’nin kuruluş yıllarında bir köylü, diğer bir köylüye tarla satar. Tarlayı satın alan köylü, toprağı sürerken bir küp dolusu altın bulur. Hemen altınları alarak tarlanın ilk sahibine getirir. Meseleyi dinleyen tarlanın ilk sahibi der ki:

“Hayır, ben tarlayı herşeyi ile sattım. Onlar senin nasibinmiş.”

Önceki köylü de kabul etmez. Dâvâ, Kadı Efendi'ye intikal eder. Kadı Efendi, her iki tarafı dikkatle dinledikten sonra, kendilerini takdir eder. Altınları getirtir, birinin oğlu ile diğerinin kızını evlendirerek, bu parayı düğüne harcarlar.

Harama, helala bu kadar dikkat eden Osmanlılar, İslam’dan aldıkları bu güzel ahlâkla, asırlarca üç kıtaya hakim oldular.