İyi bir anne-baba dendiği zaman, çocukları ile ilgilenen ve onları terbiyeli olarak yetiştiren kişiler hatıra gelir. Şunları hiç unutmamalıdır:

• Sakın küçük demeyin, terbiye beşikten başlar.
• Kararlı olmak, çocuğu kötü hareketten önler.
• Çocukla arkadaş gibi olup, ona değer verilir.
• Aile içindeki geçimsizlik, çocuğu çok sarsar.
• Her kötü hareketine, hep göz yumulmaz.
• Hata, kızarak değil, öğreterek düzeltilir.
• Hiçbir zaman onlara yalan söylenmez.
• Aynı harekete bir iyi, bir kötü denilmez.
• Düşünceler, inandırılarak benimsettirilir.
• Çok sertlik gibi, çok şefkat de zararlıdır.
• Sözünden çok, yaptığına değer verilir.
• Onun yanında başkaları çekiştirilmez.
• Terbiyeden anne ve baba mesuldür.
• Çocuklar hiçbir zaman kötülenmez.
• Onlar yalancılıkla asla suçlanmaz.
• Çocuğa verilen sözden dönülmez.
• Sırlar onların yanında açıklanmaz.
• Samimi olduğunuza inandırılır.
• Konuşmaktan ziyade yaşatılır.
• Kibirlenmesine göz yumulmaz.
• Başkalarına yardıma alıştırılır.
• Hayatın zorluğu öğretilir.
• Sabırlı olması öğretilir.
• Her istediği yapılmaz.

Nasrettin Hoca’ya şöyle  şikâyet ederler:
-Hocam, senin hanım çok geziyor!
Hoca, bakar iş sarpa saracak, cevap verir:
-İnanmam size.
-Ama Hoca’m nasıl inanmazsın? Bu herkesin bildiği bir gerçek!
-İnanmam komşular, inanmam. Söylediğiniz gibi, gerçekten çok gezmiş olsaydı, ara sıra da bizim eve uğrardı.