SOHBET - İMAM-I ŞÂFİÎ

Muhammed bin İdris Şâfiî hazretleri, amelde 4 mezhebden biri olan Şâfiî mezhebinin kurucusudur. Dedesi Eshâb-ı kirâmdan olup ismi Şâfi’ idi. Buna izâfeten Şâfiî adı ile meşhur olmuştur. 767 ( H.150) de doğdu. 820 (H.204)'de Mısırda vefât etti.

Hadîs, fıkh, lügat ve edebiyatta çok yükseldi. Usûl-ı fıkh ilmini ilk yazandır. Hadîsde Sünen ve Müsned'i, fıkhda Kitâb-ül Ümm'ü çok kıymetlidir. İlk tahsilini Mekke’de yaptı. 7 yaşında hâfız oldu. 10 yaşında iken İmâm-ı Mâlik hazretlerinin Muvatta adlı hadîs kitabını, kitap alamadığı için birisinden emânet alıp 9 gecede ezberledi. Huzeyl kabîlesi Arab dilini en fasîh konuşan olduğu için o kabîleye gidip onlarla konuştu. Böylece edebiyat, lugat ve rivâyet bilgisini arttırdı.

20 yaşında İmâm-ı Mâlik’in yanına Medîne’ye gitdi. 9 yıl ilim okudu. Tekrar Mekke'ye dönünce, oradan Yemen vâlisi, Yemene götürüp kadılık verdi. 5 sene kadılık yapdıkdan sonra ilmini arttırmak için Bağdat’a gitti. Üvey babası olan İmâm-ı Muhammed hazretlerinin ilminden ve kitablarından çok istifâde etti.

Buyurdular ki: "Eğer hocam İmâm-ı Muhammed olmasaydı ilim kapısının eşiğinde kalmıştım. Bütün âlimler ilimde Irak âlimlerinin, onlar da Kûfe âlimlerinin, onlar da Ebû Hanîfe’nin çocuklarıdır."

Daha sonra tekrar Mekke’ye döndü. 9 yıl, talebelere ve hacılara ders verdi. Tekrar Bağdat'a gidip derslerine devam etti.

Ahmed ibni Hanbel hazretleri büyük âlim iken İmâm-ı Şâfiî hazretlerinin talebesi olmuştur. İmâm-ı fiafiî Irak âlimlerinin re’y yolu ile İmâm-ı Malik’in rivâyet yolunu birleştirerek ayrı bir ictihad yolu kurmuştur.