Resûlullaha peygamberliği bildirildikten sonra Eshâb-ı kirâmdan bazıları "Yâ Resûlallah, bize kendinizden bahseder misiniz?" diye sorunca şöyle buyurdular:

"Ben ceddim İbrahim’in duâsıyım. Kardeşim İsa’nın müjdesiyim! Annemin ise, rüyâsıyım. O bana hâmile iken, Şam saraylarını aydınlatan bir nûrun kendisinden çıktığını görmüştü. Ben, Sa’d bin Bekr Oğulları yanında emzirilip büyütüldüm.

Bir gün süt kardeşimle kuzuları otlatıyorduk. O sırada yanıma beyaz elbiseli 2 kişi geldi. Birinin elinde içi karla dolu bir altın tas vardı. Beni tutup, göğsümü yardılar, kalbimi de çıkarıp yardılar. Ondan siyah bir kan parçası çıkarıp bir yana attılar. Göğsümü ve kalbimi o karla temizlediler."

Münihli Profesör Ulrich Biekmeyer diyor ki:
Televizyonun önünden kalkmasalar da, yaşı küçük olsalar da, çocuklara masal anlatmak, hayal gücünün gelişmesi açısından çok önemlidir. Masallar toplumun kültürel bir parçasıdır. Her çocuğa anlatılması gerekir. Çocuklar masallardan, çok ders alır ve zekâları da gelişir.

Küçük çocuklar, ateşin canlı olduğuna, oyuncak ayısının gece konuşabildiğine inanırlar. Masaldaki prensesin yüzyıl uyuduğuna, yahut çirkin kurbağanın prens oluşuna şaşmazlar.

Bazı masallarda korkunç ve sadist sahneler olabilir. Bunun için, "Kafasını uçurdu, gözlerini oydu, karnını yardı..." gibi bölümlerin atlanarak veya yumuşatılarak aktarılması gerekir. Masallar, çocuğun yaşına ve seviyesine  göre de anlatılmalıdır.