Bütün paralar, altın değerine dayanıyor. Osmanlı’da 1 Osmanlı banknotu (lirası) 1 Osmanlı altını idi. Altının beşte birine mecidiye deniyordu. Cumhuriyet döneminde bile geçerli olan mecidiye, dünyanın en zarif gümüş parası idi. Kocaman bir 20 kuruş. Cebinde 1 mecidiye olan, varlıklı bir adamdı. Neler alınmazdı ki...

Şekerin kilosu 20 para yâni, yarım kuruş idi.1 kuruş önemli bir meblağ olduğu için 40 paraya bölünmüştü. 1 para, 1 liranın 4000’de biri idi.1 paranın da satınalma gücü olduğu için, metelik denen birime bölünmüştü. Bir kaç altına İstanbul’da bile bahçeli müstakil ev satın alabilirdiniz...
Küçük memurlar o zaman da şikayetçi idiler ama, bugünkü zavallı torunları gibi haklı değillerdi. Memur kademelerindeki maaş farkı çok büyüktü. Er maaşı 1 mecidiye, teğmen 2 altın, yüzbaşı 5, binbaşı 12, albay 25, tümgeneral 60, korgeneral 100, mareşal 250, sadrâzam 2 000 altın net aylık alıyordu. Mülkiye rütbeliler de, askerî rütbelilere eşit idi.

Yılmaz Öztuna

MALZEME: 1 kg taze barbunya, 2 soğan, 1 havuç, 1 patates, 2 domates, 1 çay bardağı yağ, tuz, maydanoz, 4 diş sarmısak.

YAPILIŞI: Barbunyaların içi çıkarılıp ayıklanarak yıkanır. Soğan, domates, havuç ve patates küçük küçük doğranır. Yağı, tuzu, sarmısağı ilave edilip üstünü örtecek kadar su konur. Orta hararetli ateşte pişirilir. Suyu azalırsa biraz sıcak su ilave edilir. Barbunyalar pişince, indirilir. Servis kâsesine alınır. Soğuyunca, üzerine bolca kıyılmış maydanoz konup servis yapılır.