ŞİİR - HANCI İLE HASBİHÂL

Ne gurbette gezdim, ne de yoruldum,

Ne derdimi söyledim, ne de soruldum,

Sırrımı derecek tek seni buldum.

Ben kendi yurdumda garibim hancı,

Sana anlatacak dertler çok bende,

Güllerim derildi taze gülşende,

Artık karanlıktan bahsetme sen de,

Ezelden bu zulmet nasibim hancı.

Sana öz yurdumdan kopup koşmuşum,
Sil göz yaşlarını ben de coşmuşum,

Kadehi doldurma zaten sarhoşum,

Ben hicran meyini içmişim hancı.

Yalnız gurbet gezen değildir dertli,

Garipler sılaya varmakla ümitli,

Bana her ümidin kapısı kilitli,

Kader elbisemi biçmişim hancı.

Ne kadar anlatsam yine ruhum boş,

Vazgeç benden hancı gariplere koş,

Teselli yok bana bırak başı boş,

Ben kendi yolumu seçmişim hancı.

Nesrin Erbil-Kerkük

DÜNKÜ CEVAP

Filozof: “Beni asarak öldüreceksiniz.” dedi.

Şimdi onu asmaya götürse filozof doğru söylemiş oluyordu. O zaman asılması değil başının kesilmesi gerekiyordu. Yok eğer başını kesmeye götürse, o zaman yalan söylemiş oluyordu ki, asılması gerekirdi. Böylece filozof kurtuldu.

Erkek : Cevdet - Kız : Mihriban - Yemek : Paça Çorbası, Taze fasulye, Kabak tatlısı