Hazret-i Lokman Hakîm’e oğlu bir gün şunları  sordu:

-Ey babacığım! Bir insan için en hayırlı haslet nedir?
-Dindir.
-İki haslet olsa?
-Din ve mal.
-Üç haslet olsa?
-Din, mal ve hayâdır.
-Dört haslet olsa?
-Din, mal, hayâ ve güzel ahlâk.
-Beş haslet olsa?
-Din, mal, hayâ, güzel ahlâk ve cömertlik.
-Altı haslet olsa?
-Ey oğlum! Bir insanda bu 5 haslet toplanırsa, o insan müttekî, velî ve Allahü teâlânın kendine yakın kıldığı kullarından olup, şeytandan uzaklaşır.
-Babacığım! En kötü haslet nedir?
-En kötü haslet, küfürdür.
-İki haslet  olsa?
-Küfür ve kibir.
-Üç haslet olsa?
-Küfür, kibir, şükür azlığı.
-Dört haslet olsa?
-Küfür, kibir, şükür azlığı ve cimriliktir.
-Beş haslet olsa?
-Küfür, kibir, şükür azlığı, cimrilik ve kötü ahlâktır.
-Altı haslet olsa?
-Ey oğlum, bu 5 kötü haslet bir kimsede toplanınca, o kimse Allahü teâlâdan uzak olur.

İmâm-ı Şâfiî Hazretlerine sordular:

- Allahın varlığına delilin nedir?

- Dut yaprağıdır. Çünkü, tadı, rengi, kokusu ve maddesi bir olmasına rağmen, bu bir tek maddeden ipek böceği yer, ipek yapar; koyun yer, et ve süt olur; geyik yer, misk yapar; arı yer, bal yapar... Tadı, rengi, kokusu ve nihayet maddesi tek olan yapraktan bu kadar çok şeyi yaratan kimdir?