Ehl-i sünnetin amelde 4 hak mezhebinden biri olan Hanbelî mezhebinin kurucusudur. 780 (H.164)'de Bağdad'da doğdu. 855 (H.241)'de aynı yerde vefât etti. İmâm-ı Ebû Yûsuf, İmâm-ı Şâfi’î ve çok sayıda âlimden ders alarak hadîs ve fıkh âlimi oldu. 40 yaşına geldiği zaman hadîs ve fıkh dersleri vermeğe başladı. Çok talebe yetiştirdi. Ondan yetişip âlim olanların sayısı 900 civarındadır.

Bağdat'ta mu’tezile bozuk fırkasının "Kur’ân-ı kerîm mahluktur." sözüne karşı çıkdığı için halîfe Me'mun zamanında işkencelere ma'rûz bırakıldı. Ehl-i sünnet itikadını yaymaktan bir an bile geri durmadı. Halife Mütevekkil zamanında işkencelerden kurtuldu.

Mezhebinde bir hüküm çıkarırken önce Kur’ân-ı kerîm ve hadîs-i şerîflerde bulamadığı bir meselede Eshâb-ı kirâmın ve tâbiînin sözbirliğini (icmâ') araştırırdı. O mesele hakkında icmâ’ yoksa sahâbe kavline (sözüne) bakar, bu sözü kendi içtihadına tercih ederdi. Tâbiinin ictihadını da kendi fetvâsına tercih ederdi. Sahâbe ve tâbiîne âit bir ictihâd bulamazsa zayıf ve mürsel hadislerle hüküm verirdi. Hadîs-i şerîflerin birbirini kuvvetlendirmesine bakarak kendine has bir usûlle ictihâdda bulunurdu.

Hanbelî mezhebi Şam ve Bağdad civarında yayılmıştı. Şimdi azalmıştır.

Buyurdu ki:
“İlim insana ekmek ve tuz kadar lâzımdır. İlim, rivâyet ve kuru bilgi çokluğu değil, fâideli olan ve kendisiyle amel olunan şeydir”.
“Kulun kalbini kötülüklerden temizlemesi için iyilerle beraber olması kadar fâideli bir şey yoktur. Yine kulun fâsıklarla beraber olması kadar zararlı bir şey yoktur."

1+2+3+4+5+6+7+(8X9)= 100