Peygamber efendimiz, çocuğu ölen Muaz bin Cebel'e gönderdiği ta'ziye mektubunda buyurdu ki:

"Allahü teâlâ, ni’metlerini bize vererek sevindirdiği zaman, şükr etmemizi, vakti gelip geri alarak üzüldüğümüz zaman da, sabr etmemizi emr eyledi. Senin bu oğlun, Allahü teâlânın tatlı, fâideli ni’metlerinden idi. Geri almak için sana emânet bırakmış idi. Seni, oğlun ile fâidelendirdi. Herkesi imrendirecek şekilde sevindirdi, neşelendirdi. Şimdi, geri alırken de, sana çok sevâb, iyilik verecek, acıyarak, doğru yolda ilerlemeni, yükselmeni ihsân edecektir. Bu merhamete, ihsâna kavuşabilmek için sabr etmeli. O’nun yaptığını hoş görmelisin. Kızar, bağırır, çağırırsan, sevâba, merhamete kavuşamazsın ve sonunda pişmân olursun. İyi bil ki, ağlamak sızlamak, derdi belâyı geri çevirmez. Üzüntüyü dağıtmaz. Kaderde olanlar başa gelecektir. Sabr etmek, olmuş bitmiş şeye kızmamak lâzımdır."

Aile içindeki huzursuzluk ve gerilimin, çocuğun doğuştan var olan potansiyel zekâ seviyesini yeterince kullanmasına engel olabilir. Zekâ doğuştan gelir. Ancak zekâ, daha sonra çocuğun içinde bulunduğu sosyo-ekonomik çevre, eğitim ve uygun ana-baba tutumları ile geliştirilebilir.

Aile içindeki huzursuzluğun ve gerilimli ortamın, çocuklarda zekânın kullanılabileceği alanlar olan derslerdeki başarı, toplumsal davranışlarda uyum, yargılama ve yönlendirme kabiliyetlerini kötü yönde  etkiler.