MANZUM MENKIBE - DUÂ

Evliyâ-yı kirâmdan, Ubeydullah-ı Ahrâr,

Çok duâ istemeği, etmişti âdet, şiâr.

Her kimle, ne iş için, görüşseydi meselâ,

Duâ talep etmeği, ihmal etmezdi aslâ.

Buğday satın almıştı, bir gün de bir kimseden,

Ayrılıp gitti sonra, bir duâ istemeden.

Üç günlük bir mesâfe, gitmişti ki o fakat,

Duâ almadığını, hâtırladı o saat.

Dedi: Eyvâh, ben ondan duâ taleb etmedim,

Onun duâsındaydı, belki de seâdetim.

Üç günlük mesafeden, geriye döndü yine,

Geldi buğday aldığı o köylünün evine.

Onu görünce hemen dedi ki: Biraderim,

Ben, gördüğüm herkesten duâ taleb ederim.

Lâkin senin duânı unuttum istemeği,

Yolda hâtırladım da bu yüzden döndüm geri.

Köylü hayret içinde dedi: Yani şimdi sen,

Yalnız bunun için mi geldin hiç üşenmeden?

Evet, sırf bunun için geldim, dedi o hazret,

Köylünün şaşkınlığı, fazlalaştı begâyet.

Ellerini kaldırıp dedi ki: Yâ İlâhî,

Aç bunun kalb gözünü, velî olsun bu dahî.

Ânında kabul oldu, onun bu halis sözü,

Hâce Ubeydullah’ın, açıldı gönül gözü.

Erkek : Mükremin - Kız : Câhide - Yemek : Un çorbası, Biber dolması, Salata, Baklava