Fatih Sultan Mehmed’in, hocası Akşemseddin,
Secdede şu şekilde yalvardı fetih için:

Yâ Rabbî! Bu zamanın, kutb’u hangi velî’yse,
Onu, bu günümüzde, yardıma gönder bize!

O anda Semerkant'ta, Ubeydullah-ı Ahrâr,
Zamanın kutb'u idi, oldu bundan haberdar.

Perşembe günü olup, öğleden sonra idi,
Buyurdu ki: Atımı getirin bana haydi!

Getirdiler, kalktı ve bindi beyaz atına,
Semerkant’tan, sür’atle gitti gün batısına.

Talebeden bâzısı, onu ta’kib ettiler,
Gelmelerine, önce bir şey söylemediler.

Ve lâkin Semerkant’ın, gelince bir yerine,
Müsâde buyurmadı, daha gelmelerine.

Onlara, Siz burada kalınız! buyurarak,
Kendi sürdü atını, çok sür’atli olarak.

Bir akşam vakti ordan, dönünce tekrar geri,
Nereye gittiğini, sordu talebeleri.

Buyurdu: Türk sultânı, pâdişah Muhammed Hân,
Küffar ile çok büyük savaşta olduğundan,

Benden yardım istedi, ona gittim hız ile,
Zafer müyesser oldu, Allahın izni ile.