SOHBET - İMAM-I A'ZAM EBÛ HANİFE

Ehl-i sünnetin amelde 4 hak mezhebi'nden biri olan Hanefî Mezhebinin kurucusudur. Mutlak müctehiddir. İsmi Nu’mândır. Babası Sâbit, Hazret-i Ali ile görüşmüş, zürriyeti için duâ almıştır. Ebû Hanîfe, hakiki müslümanların babası demektir. Yoksa Hanîfe isimli bir kızı yoktur. Hicrî (80-150) milâdî (699-767) seneleri arasında Kûfe ve Bağdad’da yaşadı. Bağdad'da şehîd edildi.

Önce İmâm-ı şa'bî'den kelâm ve münâzara ilmini çok iyi öğrendi. Sonra Hammâd bin Ebî Süleymân’dan fıkh öğrendi. 28 yıl derslerine devam etti. Bir yandan da insanların inancını bozmakta olan sapık fırkalarla mücadele etti.

Dehrî denilen inkarcılarla, bozuk i’tikatlı kimselerle münâzara yaparak Ehl-i Sünnet itikadını yaydı. Fıkh ilmini kısımlara ayırdı. Eshâb-ı  kirâm'dan Enes bin Mâlik ile birlikte beş kişiyi görmekle şereflendi. Ehl-i Beyt’den Zeyd bin Ali ve Muhammed Bâkır’dan ilim öğrendi. Tasavvuf ilmini Ca’fer-i Sâdık’dan alarak yüksek derecelere kavuştu. Fıkhdaki çok geniş bilgisini ve hele kıyasdaki harikulâde kuvvetini, zühd ve takvadaki, hilm ve salahdaki akıllara hayret veren üstünlüğünü bildiren kitabları sayılamayacak kadar çoktur.

Hanefî Mezhebi, Osmanlılar zamanında her yere yayıldı. Bugün müslümanların çoğu, Hanefî Mezhebi’ne göre ibâdet etmektedirler.