Selçuklular  ve Osmanlılar zamanında, Esnaf Loncası'na bağlı bir çırak, ne kadar paralı olursa olsun, gelişigüzel, kendi başına dükkân, tezgâh açamazdı. Önce çıraklık edecek, san’atı öğrenecek, sonra kalfa olup birkaç acemi çırak yetiştirecekti. Bundan sonra Lonca tarafından kalfalığa yeterli görülürse usta olabilirdi.

Eğer kalfalığı yeterli görülüp, kendi başına dükkan açacak sermayesi yoksa, Loncaların idare heyetinde olan altıları, yiğitbaşıları, kethüdaları, tertibledikleri teferrüçlerde (kalfa veya usta olurken yapılan peştemal kuşanma merasimleri) ona sermaye tedarik ederlerdi. Bu çıraklıktan kalfalığa, kalfalıktan ustalığa geçiş, senede bir defa, yaz aylarında, her esnafın kendi loncasının tertiblediği teferrüçlerde yapılırdı.

Loncaların işleri, yalnız teferrüç düzenlemek, kalfa, usta yetiştirmek değildi. En mühim vazifeleri, kendilerine bağlı esnafı daima kontrol etmeleri, şikâyetlerini dinlemeleriydi. İşleri düzgün gitmeyen esnafa yardım ederlerdi. İçki, kumar, fuhuş gibi kötü yollara sapan, başkasının kazancına, şöhretine ortak olmak için yakın bir yerde dükkân açan esnafın dükkânını kapatacak kadar yetkileri vardı. Esnafın hile yapmaması için çok dikkat edilirdi. Şayet böyle bir şey olursa, Lonca tarafından cezaya çarptırılırdı.

8 kibrit çöpünden hiçbirinin boyunu değiştirmeden, birbirine eşit olan 3 kare yapabilecek misiniz? (Cevabı yarın)