SOHBET - GELEN CENNET EHLİDİR

Birgün Peygamber efendimiz, Eshâbı kirâm ile sohbet ediyordu. Eshâbına buyurdular ki:

-Şim­di bu­ra­ya bir Cen­net eh­li ge­le­cek­tir.
O anda Ensar’dan bir kimse içeri girdi. Abdest suyu henüz sakalından damlıyordu. Selâm verip oturdu. Cemâ’at; "Ne nasibli bir kul imiş ki, böyle bir müjdeye kavuştu." dediler.

Ertesi gün aynı cemâ’atın huzûrunda Peygamber efendimiz, yine böyle buyurdular ve aynı kişi yine içeri girdi. Üçüncü gün de aynı hâdise aynı şekilde olup o kişi cemâ’attan ayrılıp giderken Abdullah İbni Ömer hazretleri, giderken o kişiye  dedi ki:
-Kabûl edersen üç gün size misâfir olmak istiyorum.
Bunun üzerine o kişi;
-Tabii dedi. Kabul ederim.
Böylece hazret-i Abdullah, o kişinin evinde misâfir kaldı. Bütün hâllerine dikkatle baktı. Fakat gördü ki, gece namazına kalkmadı. Hatta pek erken de uyanmadı. Fakat her uyandıkça: “La ila­he il­lal­lah Mu­ham­me­dün Re­sû­lul­lah” diyordu.

Gündüz de oruçlu değildi. Üç gün üç gece onu bu şekilde dikkatle ve tam olarak gözledi. Gördü ki, onun herhangi bir kimseden daha fazla hiç bir ameli yoktur. Nihayet gideceğim vakit kendisine dedim ki:
-Allahın Resûlünden üç gün üstüste üç kere işittim. “Si­zin üze­ri­ni­ze bir Cen­net eh­li ge­le­cek”, buyurdular ve üçünde de sen geldin. Fakat şu anda sende öyle fazla bir amel bulmuş değilim. Resûlullahın böyle mübarek sözlerine lâyık olup buna hak kazanmak için acaba bizim bilmediğimiz nasıl bir iş işledin?
-Evet, ben­de her­kes­ten faz­la bir amel yok­tur. Sa­de­ce herkesin yaptığı gibi şu gör­dük­le­rin­dir.
Dönüp gideceğim vakit dedi ki:
-Ey oğul! Hiç bir müs­lü­ma­na sû-i zan et­mem. Hiç bir kim­se­nin ni’me­ti­ne ha­se­dim yok­tur.