HATIRA - TAVŞANLAR AİLESİ

İki tavşan alıp bir kümese koydum. Biri erkek, biri dişi idi. Bir ay kadar sonra bir dişi tavşan daha alıp yanlarına koydum. Önceki dişi tavşan birden değişti. Kümesin bir köşesine çekilip büzüldü, yemeden içmeden kesildi. Kesmeğe karar verdim. Önceden kendine hiç dokundurmayan bu hayvan o kadar sâkinleşti ki, boğazının altını tutup, "Şuradan mı kesilir?" diye elimle yokluyordum. Kulaklarını bile kıpırdatmıyordu. Diğerinden hastalık bulaştı zannedip diğerini hemen ayırdım. Hâli değişti, tekrar eski neşeli hâlini aldı. Anladım ki, diğer dişi tavşanı kıskanmıştı.

O sırada Almanya’ya gidecek bir komşu, beslediği tavşanını da bize verdi. Tavşan erkekti. Kümese koyunca ilk erkek tavşan, öyle hırçınlaştı ki, yeni geleni parçalıyacaktı. Gözleri dışarı fırladı. Bıyıkları dikleşti. Geleni kümesin içinde köşeden köşeye kovalıyordu. Bizi dâhi yanına yaklaştırmamaya başladı.

Hayvana acıyıp bir mukavva kutunun içine ayırdım. Hava deliği açtığım yerden  diğer tavşanı yine gördü. Deliği heyecanlı bir şekilde kemirip açtı. Tekrar saldırmaya başladı. Anladım ki; dişisini kıskanıyor ve bunda kararlı. Bunun için diğer dişi tavşanla bunu  başka bir yuvaya ayırmak zorunda kaldım.

Gön: Lemi Çelik Isparta